Poetry in translation series

 

What is bliss and where does one find it? Does it follow one or does one go behind it? It is not sold or bought in shops and cannot be mined and minted, but seems to be highly inflammable as the legends have always hinted. 

 

It is evident from this poem that the map to the treasure trove will unravel itself when one falls in love. Here is a romantic poem in Tamil by Karkuzhali Sreedhar:

 

#புதையல்

 

இப்படியும் அப்படியுமென

ஊசலாடும் கடிகார மனம்

நிலைக்கு வந்ததும்

காலப் பரிமாணம்

பிரபஞ்சப் பெருவெளியில்

சலனமின்றிக் கரைகிறது.

நீட்சியும் குறுகலுமில்லாத

காற்றளாவும் தருணம் ஒன்றில்

நீயும் நானுமென்ற மெய்

ஓருயிராகி ஒத்திசைந்து

நேசக்கடலில் நீந்துகிறது.

மரமொன்றின்

சிலிர்க்கும் இலைகளாகத்

துவங்கும் ஆசையின் துடிப்பு

ஆழிப் பேரலையின்

வீச்சாகச் சுழன்றடித்து

வேகம் கூட்டுகிறது.

நிற்காமல் சுழலும்

கிரகங்களுக்கு ஊடாக

நாம் கைகோர்த்து ஆடும்

தட்டா மாலையைக்

கண்சிமிட்டிப் பார்க்கும்

வால் நட்சத்திரமொன்று.

விண்ணெங்கும் சிதறி

வெளிச்சத் துகளாக மின்னும்

பரவசப் பொழுதுகளை

வெண் பஞ்சு மேகத்தில்

வைரமாகப் பொதியலாம்.

பின் அலைகளைக் கிழித்துக்

கடற்படுகையுள் அதைப்

புதைத்து வைத்து

நம் இதயங்களின் துடிப்பைப்

புவியெங்கும் கடத்தலாம்.

விண்ணில் பறந்தும்

மண்ணைக் குடைந்தும்

நேச விதைகளைத்

தூவினோம் என்று

இனி வரும் யுகமொன்றின்

தேர்ந்தெடுத்த கணத்தில்

அந்த அற்புதப் புதையல்

நம் காதலைப்

பறைசாற்றட்டும்.

#கார்குழலி 23072020

 

 

#TREASURE

When the mind

swinging this way and that

like a clock's pendulum

comes to a stop,

the dimension of time

dissolves unperturbed

in the universal space.

At a moment

when the wind speaks

neither elongated

nor shortened,

the bodies

called you and I

become one life

and swim in unison

in the sea of love.

The throb of desire

that begins like

the quivering leaves

of a tree

swirls around

like a tsunami

and accelerates.

A comet

that looks at

our whirling about

hands intertwined

amidst the planets

that revolve non-stop

may scatter all over space

and imbed the shining particles

of blissful instants

as diamonds

in white cotton clouds;

It may tear through

the waves later,

bury in the seabed

and carry our heartbeat

all through the earth.

At a chosen moment

in an ensuing epoch,

let that magnificent treasure

proclaim our love that

we sowed the seeds of affection

by flying in space

and tunnelling the earth.

 

~Sri 1445 :: 23082020 :: Noida

(Translation by Sri N Srivatsa)

Poetry in translation #26

An overdose of solitude imposed by the lockdown puts the human mind through different perspectives. Solitude makes the mind more observant than ever before. Restrictions on movement will only apply to the body while imagination has a free run. I would very much love to cuddle the puppy dog from this poem in Tamil penned by Karkuzhali:

 

 

#ஒற்றை_முகத்தின்_பிரதிபலிப்பு

 

ஒற்றை அறைகொண்ட இந்த வீட்டின்

ஒற்றைக் கண்ணாடியில்

எத்தனை முறை பார்த்தாலும் தெரிவது

இந்த ஒற்றை முகம் மட்டுமே.

வீடு அண்டிக் கிடப்பதில்

ஒற்றைத் தலைவலியும் கூடவே

தீராத சலிப்பும்.

ஒற்றைக் கண்ணடித்துத்

துடிக்கும் குழல்விளக்கு

மேகம் மறைத்த நிலவாய்க் கசிகிறது.

ஒற்றைக் காலில் தட்டாமாலை சுற்றியபடி

வெப்பக் காற்றை

அள்ளித் தெளிக்கிறது மின்விசிறி.

எஞ்சியிருக்கும் ஒற்றைத் தாளில்

ஒரே கோட்டில் வரைந்த

நாய்க் குட்டியொன்று

கீழிறங்கி வந்து காலைச் சுற்றுகிறது.

கண்ணாடியில் பிரதிபலிக்கும்

இந்த முகத்தின்மீது

வண்ணப் பந்தொன்றை வரைந்ததும்

தரையில் உருண்டோடுகிறேன்;

முத்த வரும்

அந்த ஒற்றை நாய்க்குட்டியின்

முகத்தைப் பார்த்தபடி.

#கார்குழலி 31.08.2020

 

#REFLECTION_OF_A_SINGLE_FACE

Whatever number of times

looked into the single mirror

in this house with a single room,

only this single face is seen.

There is migraine because

the house is stuffy

alongwith endless frustration.

The tube light blinks

and winks one eye

and seeps like the Moon

covered by clouds.

Spinning about

on one leg,

the electric fan

sprays warm air.

A puppy dog

drawn in a single line

on the single sheet leftover

gets down and goes

around the feet.

When a coloured ball

is drawn

on this face

reflected in the mirror,

I roll off on the floor

looking at the face

of that single puppy dog

coming to plant a kiss.

~Sri 1001 :: 01092020 :: Noida

 (Translation by Sri N Srivatsa)

Poetry in translation series

My identity is not merely for me to be identified by you. It often helps me to remember who I am too. I am the sum of my beliefs and that, sometimes, makes me distraught as beliefs change in value and get reduced to naught. Thus, I can never be truly caught, says Poet Karkuzhali Sreedhar in this Tamil poem:

நான் அவளாகவும் இருக்கிறேன்

இவளாகவும் இருக்கிறேன்

சில நேரம் யாரென

நானே அறியாதவளாகவும் இருக்கிறேன்.

புகைபோலக் காற்றில் தவழ்ந்து

கண்களுக்குப் புலப்பட்டும்

உன் கைகளில் சிக்காமல் நழுவுகிறேன்.

ஒரு நொடி

நாசியில் நறுமணமாய்க் கமழ்கிறேன்.

ஆழ்ந்து சுவாசித்து

நான் யாரென

நீ வரையறுக்க முற்படும்

அடுத்த நொடியில்

கமறும் நெடியாகிறேன்.

உலகை வலம்வரும்

காற்றின் மகளாக உருவெடுக்கிறேன்.

ஒரு சட்டகத்தினுள்

சிறைப்பிடிக்க முயன்றாலோ

நொடிப் பொழுதில் மறைகிறேன்.

#கார்குழலி 0900 13.09.2020

 

 

I am that woman

and also this woman.

Sometimes, I am

unaware of who I am.

Floating in the air

like smoke,

though visible,

I slip away

without getting caught

in your hands.

For a second,

I am the fragrance

wafting up the nose.

Inhaling deep

the next moment

after you try

to determine

who am I,

I turn into

an odour

that chokes.

I transform into

the daughter of wind

which circles the earth.

I disappear in an instant

when attempted

to be captured

into a framework.

~Sri 1342 :: 13092020 :: Noida

(Translation by Sri N Srivatsa)

Poetry in translation series

 

Insomnia drives not just humans crazy but even makes poultry turn into night owls. Stifled minds gasp for air as the dark night turns fair. However heavy the eyelids may feel, weighed down by keeping awake the whole night, it is amazing how the poet visualizes them as a pair of roosters crowing out their greeting to the first signs of daylight.

#இமைச்_சேவல்கள்

தூக்கத்தின் அமைதியை வரவேற்க

இரவின் சாளரத்தை

திறந்து வைக்கிறேன்.

வெளிச்சத்தின் கீற்றைப் போல

எளிதாகப் பரவுவதில்லை அது.

நினைவுக் குப்பையைக்

கோழியாகக் கிளறியபடி

மீளாத பாதையொன்றில்

கைவீசி நடக்கும் மனம்,

இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாகக்

கொத்தித் தின்றபடி

இரவு முழுவதும் மேய்கிறது.

புழுக்களாக ஊறும்

எண்ணங்களின் நமைச்சல்

தாங்காத இமைகளோ

இரட்டைச் சேவலாகக் கூவிச்

சூரியனை முந்தி அழைக்கத்

தயாராகின்றன.

#கார்குழலி 1200 14.09.2020

 

#EYELID_ROOSTERS

To welcome

the calm of sleep,

I keep

the night's window open.

It doesn't spread easily

like a ray of light.

The mind which walks

on a path of no return

swinging arms

and raking the garbage

of memory,

pecks and eats henlike

a bit here, a bit there

and roams right

through the night.

Unable to bear

the itching

of memories

crawling like worms,

the eyelids crow

like twin roosters

get ready beforehand

to welcome the Sun. 

 

~Sri 2040 :: 14092020 :: Noida

(Translation by Sri N Srivatsa